Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τη σκέψη του για να αποστασιοποιείται από την πραγματικότητα, να παρατηρεί, να στοχάζεται και όχι για να κατευθύνει τη σκέψη του στην πραγματοποίηση μιας δράσης, μιας απόλαυσης. Όσο αφήνεται ο άνθρωπος στη σκέψη, τόσο αυτή γυρίζει στις αναμνήσεις και αυτός ο δρόμος σπάνια τον οδηγεί σε δράση.

Ο άνθρωπος αναλώνεται σε μια αδιάκοπη και συνεχή σκέψη, σε ένα διαρκή προβληματισμό χωρίς τέλος, που φτάνει στο σημείο να μη ζει, να μη αφήνεται να απολαύσει το παρόν.

Ο “δήμιος” της σκέψης είναι επομένως ο πραγματικός εχθρός μας. Ας σταματήσουμε να τον ταΐζουμε με αμφιβολίες και συναισθήματα. Κι αν πρόσκαιρα μας δίνει απόλαυση δελεάζοντάς μας με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, στο τέλος μας ρίχνει στην πιο σκληρή φυλακή. Γιατί αυτό καταντά η σκέψη: μια ισόβια κάθειρξη στο άγχος, στον πανικό και στα πάθη.

Δεν είναι η στενοχώρια που αρρωσταίνει το σώμα, αλλά η νευρικότητα της σκέψης, την οποία ο εγκέφαλος δεν μπορεί να τη διαχειριστεί.

Όταν η σκέψη μας δεν προσπερνάει εύκολα τα προβλήματα, τότε μετατρέπεται σε εμμονή. Η ύπαρξη εμμονών προκαλεί «πόνο στην ψυχή».

Μόνο όταν γνωρίσει ο κάθε τύπος σε βάθος τα κανάλια της σκέψης του και τους δρόμους των συμπεριφορών του, μόνο τότε μπορεί να αποδεσμευτεί από τις ψυχαναγκαστικές του συνήθειες και να δράσει επιτέλους σαν αληθινά ελεύθερος άνθρωπος.

Γιώργος Πασχαλίδης

Share This